Dokumenty kredytu CHF i akta sprawy na biurku kancelarii w Olsztynie

Zabezpieczenie spłaty kredytu frankowego – kiedy sąd może wstrzymać raty na czas procesu?

Kiedy sąd może wstrzymać raty kredytu frankowego? Poznaj przesłanki, dokumenty i skutki wniosku o zabezpieczenie roszczenia.

Spis treści

Przesłanki zabezpieczenia w sprawie CHF

Zabezpieczenie kredytu frankowego może czasowo wstrzymać płatność rat, jeżeli kredytobiorca uprawdopodobni dwie przesłanki: roszczenie oraz interes prawny. Ocenę prowadzi sąd na podstawie art. 7301 Kodeksu postępowania cywilnego, treści umowy i sytuacji konsumenta, z uwzględnieniem standardu ochrony wynikającego z Dyrektywy 93/13/EWG oraz wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-287/22.

Zabezpieczenie roszczenia to tymczasowa ochrona procesowa, charakteryzująca się ograniczonym czasem obowiązywania, związkiem z konkretnym żądaniem pozwu oraz brakiem ostatecznego rozstrzygnięcia sporu. Nie jest to umorzenie kredytu, wakacje kredytowe ani wyrok w sprawie frankowej. Wynik procesu nadal zależy od okoliczności sprawy.

Kiedy sąd może wstrzymać raty?

Sąd może wstrzymać raty, gdy przedstawione dokumenty pozwalają uprawdopodobnić roszczenie dotyczące umowy CHF, a brak ochrony utrudniłby wykonanie przyszłego orzeczenia albo osiągnięcie celu postępowania. Takie dwie przesłanki określa art. 7301 § 1 KPC (źródło: Kodeks postępowania cywilnego, stan sprawdzony 30 lipca 2026 r.).

Wniosek nie wymaga przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Uprawdopodobnienie nie oznacza jednak samego przedstawienia stanowiska kredytobiorcy. Sąd powinien otrzymać materiał pozwalający wstępnie ocenić umowę, kwestionowane postanowienia przeliczeniowe, cel kredytu i status konsumenta.

  • Umowa kredytu – powinna wskazywać mechanizm indeksacji albo denominacji oraz zasady ustalania kursu CHF przez bank.
  • Status konsumenta – wymaga opisania celu zawarcia umowy, zwłaszcza gdy kredyt finansował mieszkanie, dom albo lokal częściowo związany z działalnością gospodarczą.
  • Klauzule abuzywne – trzeba powiązać z konkretnymi paragrafami umowy, a nie wyłącznie z ogólnym zarzutem wadliwości kredytów frankowych.
  • Żądanie pozwu – powinno odpowiadać ochronie tymczasowej, której kredytobiorca domaga się we wniosku.
  • Interes prawny – wymaga wykazania, dlaczego dalsze płacenie rat może osłabić praktyczny skutek przyszłego orzeczenia.

Jak ocenia się uprawdopodobnienie roszczenia?

Pierwszym krokiem jest zestawienie treści umowy z żądaniem pozwu oraz przepisami chroniącymi konsumenta. Dyrektywa 93/13/EWG dotyczy nieuczciwych warunków w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem; TSUE interpretuje ją, natomiast o konkretnej umowie i zabezpieczeniu rozstrzyga sąd krajowy.

Przykład 1: umowa pozwalała bankowi ustalać kurs kupna i sprzedaży CHF według własnej tabeli, bez wskazania sprawdzalnych kryteriów. Taki zapis może wspierać argumentację dotyczącą klauzul abuzywnych w kredycie, lecz sąd oceni również pozostałe postanowienia, okoliczności zawarcia umowy i treść roszczenia.

Parafraza standardu ustawowego: zabezpieczenia może żądać strona, która uprawdopodobni roszczenie oraz interes prawny w jego udzieleniu.

Kodeks postępowania cywilnego, art. 7301 § 1, ustawa z 17 listopada 1964 r.

Czy suma spłat przekraczająca kapitał ma znaczenie?

Tak, suma udokumentowanych spłat może mieć istotne znaczenie dla interesu prawnego, szczególnie gdy kredytobiorca zwrócił bankowi kwotę równą lub wyższą od faktycznie wypłaconego kapitału. Nie jest to jednak automatyczna podstawa zabezpieczenia. Sąd bada równocześnie roszczenie, umowę, sytuację stron i zakres żądanej ochrony.

Czy spłata kapitału przesądza o wstrzymaniu rat?

Nie, przekroczenie nominalnej kwoty kapitału nie przesądza wyniku wniosku, ponieważ art. 7301 KPC wymaga indywidualnej oceny obu przesłanek. Wyliczenie może wzmacniać interes prawny, ale nie zastępuje analizy postanowień umowy ani statusu konsumenta.

Z mojej praktyki wynika, że czytelne porównanie wypłaty i spłat pomaga sądowi szybciej zrozumieć ekonomiczny stan umowy. Trzeba przy tym rozdzielić kapitał, odsetki, prowizje, składki ubezpieczeniowe i inne opłaty. Jedna suma bez objaśnienia bywa mało przekonująca.

  • Kapitał wypłacony – zestawienie powinno wskazywać rzeczywistą kwotę przekazaną kredytobiorcy w złotych oraz daty transz.
  • Raty kapitałowo-odsetkowe – historia spłat powinna odróżniać płatności w PLN od płatności dokonywanych bezpośrednio w CHF.
  • Prowizje bankowe – wymagają osobnej pozycji, jeżeli kredytobiorca zalicza je do dochodzonego świadczenia.
  • Ubezpieczenia – składki nie powinny być mechanicznie utożsamiane ze spłatą kapitału bez analizy podstawy żądania.
  • Zwroty i korekty – trzeba uwzględnić zwrócone opłaty, nadpłaty oraz rozliczenia dokonane przez bank.

Jak porównać kapitał z historią spłat?

Najbezpieczniej przygotować tabelę obejmującą co najmniej cztery grupy danych: wypłacone transze, raty, opłaty dodatkowe oraz różnicę między świadczeniami. Każda wartość powinna wynikać z zaświadczenia banku, wyciągu albo potwierdzenia przelewu.

Element rozliczeniaPrzykładowa wartośćZnaczenie dla wniosku
Kapitał wypłacony300 000 złPunkt odniesienia, nie samodzielny dowód nieważności umowy.
Raty zapłacone w PLN285 000 złKwota wynikająca z historii spłat banku.
Raty zapłacone w CHF18 000 CHFWymagają wskazania przyjętego sposobu przeliczenia.
Prowizje i ubezpieczenia12 500 złPowinny zostać wykazane oddzielnie i powiązane z żądaniem.

Przykład 2: kredytobiorca otrzymał 300 000 zł i wykazał łącznie 335 000 zł płatności. Ta relacja może wspierać wniosek, ale sąd nadal oceni, czy roszczenie zostało uprawdopodobnione oraz czy żądany sposób zabezpieczenia pozostaje proporcjonalny.

Wniosek i dokumenty

Wniosek o zabezpieczenie powinien precyzyjnie określać sposób ochrony, podstawę faktyczną oraz dowody. W sprawie CHF może obejmować wstrzymanie obowiązku płacenia rat, zakaz wypowiedzenia umowy z powodu objętych postanowieniem płatności oraz zakaz przekazywania negatywnych danych do Biura Informacji Kredytowej. Zakres zawsze zależy od żądania i decyzji sądu.

Co powinien zawierać wniosek o zabezpieczenie?

Wniosek powinien najpierw wskazać dokładne obowiązki, które mają zostać czasowo wstrzymane, a następnie powiązać je z roszczeniem dochodzonym przeciwko bankowi. Nieprecyzyjna formuła może utrudnić ocenę albo wykonanie postanowienia.

  1. Oznaczenie stron i sprawy – pismo powinno wskazywać kredytobiorców, bank, sąd oraz sygnaturę, jeżeli postępowanie już się toczy.
  2. Treść żądania – trzeba określić, czy ochrona ma objąć wszystkie raty, wskazany okres oraz dodatkowe zakazy wobec banku.
  3. Uprawdopodobnienie roszczenia – uzasadnienie powinno odwoływać się do konkretnych paragrafów umowy i podstawy żądania głównego.
  4. Interes prawny – należy opisać ryzyko dalszego wykonywania kwestionowanej umowy oraz wpływ kolejnych płatności na cel procesu.
  5. Wnioski dowodowe – przy każdym dokumencie dobrze wskazać fakt, który ma on uprawdopodobnić.
  6. Podpis i załączniki – pismo musi spełniać wymagania procesowe odpowiednie do chwili jego wniesienia.

Przykład 3: żądanie w pozwie dotyczy ustalenia nieważności umowy i zapłaty, natomiast wniosek odwołuje się wyłącznie do sporu o wysokość jednej raty. Taka niespójność wymaga poprawy przed złożeniem pisma.

Jakie dokumenty dołączyć do wniosku?

Podstawowy pakiet obejmuje umowę, regulamin, aneksy, dowody wypłaty kapitału, historię spłat oraz wyliczenie kredytobiorcy. Dokumenty powinny tworzyć jeden logiczny ciąg: od treści stosunku prawnego, przez wykonanie umowy, po interes prawny w zabezpieczeniu.

  • Umowa z załącznikami – pozwala ustalić rodzaj kredytu, walutę odniesienia i mechanizm przeliczeń stosowany przez bank.
  • Regulamin i tabele opłat – mogą zawierać postanowienia uzupełniające zasady spłaty oraz ustalania kursów.
  • Aneksy – pokazują późniejsze zmiany, w tym możliwość spłaty bezpośrednio w CHF.
  • Zaświadczenie banku – powinno przedstawiać wypłatę kapitału, raty, odsetki, prowizje i waluty płatności.
  • Potwierdzenia przelewów – uzupełniają historię spłat, gdy zestawienie banku jest niepełne albo wymaga wyjaśnienia.
  • Tabela wyliczeń – powinna zawierać daty, kwoty, waluty, źródła danych i przyjętą metodę przeliczenia.

Przykład 4: dołączenie 200 stron wyciągów bez podsumowania zmusza sąd do samodzielnego odtwarzania rozliczeń. Kilkustronicowa tabela z odwołaniem do numerów załączników zwykle przedstawia te same dane znacznie czytelniej.

Czy można złożyć wniosek przed pozwem?

Tak, art. 730 § 2 KPC pozwala żądać zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania albo w jego toku. Jeżeli sąd udzieli ochrony przed pozwem, wyznacza termin na wniesienie pisma wszczynającego sprawę. Niewniesienie pozwu w terminie może prowadzić do upadku zabezpieczenia, dlatego sentencję trzeba wykonać bez zwłoki.

Kiedy najlepiej złożyć wniosek?

Wniosek można złożyć w trzech momentach: przed pozwem, razem z pozwem albo podczas procesu. Wybór zależy od gotowości dokumentów, treści roszczenia, bieżącej spłaty i ryzyka, które kredytobiorca chce ograniczyć.

  • Przed pozwem – rozwiązanie wymaga gotowości do wniesienia pozwu w terminie wyznaczonym przez sąd.
  • Razem z pozwem – pozwala od początku zachować zgodność między żądaniem głównym a sposobem zabezpieczenia.
  • Po wniesieniu pozwu – może opierać się na nowych płatnościach, dokumentach lub zmianie sytuacji kredytobiorcy.
  • Po zmianie okoliczności – kolejny wniosek powinien jasno wskazywać nowe fakty, a nie powtarzać wcześniejsze uzasadnienie.

Ile kosztuje wniosek o zabezpieczenie?

Opłata zależy od rodzaju wniosku i chwili jego wniesienia. Art. 68 ustawy o kosztach sądowych przewiduje zasadniczo 100 zł za wniosek o udzielenie, zmianę lub uchylenie zabezpieczenia, natomiast przy zabezpieczeniu roszczenia pieniężnego przed pozwem art. 69 wiąże opłatę z jedną czwartą opłaty od pozwu.

Koszt postępowania może obejmować również opłatę od pozwu, wynagrodzenie pełnomocnika, opłatę skarbową od pełnomocnictwa oraz wydatki na zaświadczenia bankowe. Konkretna suma zależy od roszczeń, liczby kredytobiorców i zakresu pracy. Dane o opłatach sprawdzono 30 lipca 2026 r.; przed wniesieniem pisma trzeba ponownie zweryfikować aktualne przepisy.

Co oznacza zakaz wypowiedzenia umowy lub raportowania zaległości?

Zakaz wypowiedzenia umowy lub raportowania zaległości to dodatkowy sposób ochrony, który może towarzyszyć wstrzymaniu rat, jeżeli sąd wyraźnie umieści go w sentencji. Ma ograniczać konsekwencje wykonania zabezpieczenia przez konsumenta. Nie wolno domniemywać takiego zakazu, gdy postanowienie mówi wyłącznie o płatności rat.

Czy bank może wypowiedzieć umowę po zabezpieczeniu?

To zależy od dokładnej treści postanowienia i podstawy ewentualnego wypowiedzenia. Jeżeli sąd zakazał bankowi wypowiadania umowy z powodu niepłacenia rat objętych zabezpieczeniem, bank powinien respektować ten zakres. Ochrona nie musi jednak obejmować innych naruszeń umowy.

  • Wstrzymanie rat – dotyczy obowiązku płatniczego w zakresie i okresie wskazanym przez sąd.
  • Zakaz wypowiedzenia – chroni przed określonym działaniem banku, lecz tylko na podstawach opisanych w sentencji.
  • Zakaz windykacji – wymaga wyraźnego sformułowania, jeżeli ma stanowić odrębny element zabezpieczenia.
  • Inne obowiązki umowne – mogą nadal obciążać kredytobiorcę, gdy postanowienie ich nie obejmuje.

Jak chronić dane w Biurze Informacji Kredytowej?

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie, czy sentencja zakazuje bankowi przekazywania do Biura Informacji Kredytowej informacji o zaległościach wynikających z rat objętych zabezpieczeniem. Samo wstrzymanie płatności nie zawsze oznacza automatyczny zakaz raportowania.

Przykład 5: sąd wstrzymał płatność rat, zakazał wypowiedzenia umowy, lecz nie odniósł się do BIK. Kredytobiorca nie powinien dopisywać trzeciego skutku do postanowienia. Trzeba przeanalizować możliwość doprecyzowania ochrony i monitorować raport kredytowy oraz korespondencję banku.

Parafraza tezy: przepisy krajowe nie mogą uniemożliwiać sądowi zastosowania środka tymczasowego potrzebnego do zapewnienia pełnej skuteczności przyszłego orzeczenia i ochrony restytucyjnej konsumenta.

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok z 15 czerwca 2023 r., C-287/22, YQ i RJ przeciwko Getin Noble Bank S.A.

Rozpoznanie, oddalenie i zażalenie

Sąd może rozpoznać wniosek o zabezpieczenie na posiedzeniu niejawnym, na podstawie pisma i załączników. Oddalenie nie kończy sprawy głównej i nie przesądza o przyszłym wyroku. Kredytobiorca może rozważyć zażalenie albo ponowny wniosek, ale właściwy środek, termin i adresat zależą od treści oraz sposobu doręczenia postanowienia.

Co zrobić po oddaleniu wniosku?

Pierwszym krokiem jest ustalenie motywów rozstrzygnięcia, a następnie porównanie ich z dokumentami i żądaniem pozwu. Dopiero wtedy można ocenić, czy lepszym rozwiązaniem będzie zażalenie w postępowaniu cywilnym, uzupełnienie materiału czy dalsze prowadzenie sprawy bez ponawiania wniosku.

  1. Sprawdzić sentencję – trzeba ustalić, czy sąd oddalił cały wniosek, czy tylko wybrane sposoby zabezpieczenia.
  2. Przeanalizować uzasadnienie – kluczowe jest rozróżnienie braku uprawdopodobnienia roszczenia od braku interesu prawnego.
  3. Zweryfikować doręczenie – od sposobu ogłoszenia i doręczenia zależą dalsze czynności oraz obliczenie terminu.
  4. Uzupełnić wyliczenia – nieczytelna historia spłat może wymagać tabeli, zaświadczenia banku albo korekty rachunkowej.
  5. Ocenić zażalenie – argumentacja powinna odnosić się do konkretnych przyczyn oddalenia, nie tylko powtarzać wniosek.

Czy można ponowić wniosek?

Tak, ponowny wniosek może być uzasadniony zmianą okoliczności, na przykład kolejnymi spłatami, uzyskaniem pełnego zaświadczenia banku albo pojawieniem się faktu zwiększającego interes prawny. Powtórzenie identycznego pisma bez nowego materiału może nie przynieść oczekiwanego skutku.

Przykład 6: pierwszy wniosek oddalono, gdy suma spłat była niższa od wypłaconego kapitału i brakowało zestawienia. Dziesięć miesięcy później kredytobiorca przedstawił nowe raty, kompletne zaświadczenie i skorygowane wyliczenie. Sąd oceni nowy materiał, lecz nadal nie ma obowiązku udzielenia zabezpieczenia.

Co robić po zabezpieczeniu

Po udzieleniu zabezpieczenia trzeba przeczytać całą sentencję, ustalić datę skuteczności oraz dokładny zakres ochrony. Kredytobiorca może wstrzymać raty wyłącznie w granicach postanowienia sądu. Zabezpieczenie pozostaje rozstrzygnięciem tymczasowym i nie oznacza, że pozew frankowy przeciwko bankowi zakończy się wygraną.

Od kiedy można wstrzymać raty?

Raty można bezpiecznie wstrzymać dopiero po ustaleniu, że postanowienie jest skuteczne i obejmuje daną płatność. Decyduje sentencja, data wydania lub doręczenia oraz ewentualne warunki wykonania, a nie dzień wysłania wniosku.

  1. Odczytać datę początkową – postanowienie może wiązać ochronę z określonym dniem albo zdarzeniem procesowym.
  2. Sprawdzić zakres rat – trzeba ustalić, czy ochrona dotyczy pełnej raty, czy tylko wskazanej części świadczenia.
  3. Przekazać dokument bankowi – sposób i cel doręczenia należy dobrać do treści rozstrzygnięcia oraz akt sprawy.
  4. Zachować środki – rozsądne jest utrzymanie rezerwy finansowej na wypadek zmiany albo upadku zabezpieczenia.
  5. Monitorować sprawę – trzeba odbierać pisma sądu, kontrolować działania banku i konsultować każdą zmianę postanowienia.

Czy zabezpieczenie oznacza bezpieczne zakończenie spłat?

Nie, zabezpieczenie nie umarza długu ani nie rozstrzyga nieważności umowy. Sąd Najwyższy i sądy powszechne oceniają skutki umów CHF w konkretnych postępowaniach, natomiast zabezpieczenie działa jedynie na czas oraz w granicach wskazanych przez sąd.

Przykład 7: postanowienie wstrzymuje raty do prawomocnego zakończenia sprawy, lecz nie obejmuje składki ubezpieczenia nieruchomości. Kredytobiorca nie powinien samodzielnie rezygnować z polisy, jeżeli umowa nadal nakłada taki obowiązek.

Ryzyka samodzielnego wstrzymania rat

Samo złożenie wniosku o zabezpieczenie nie zawiesza płatności wynikających z umowy. Samodzielne zaprzestanie spłaty przed uzyskaniem skutecznej ochrony może skutkować wezwaniami banku, odsetkami, działaniami windykacyjnymi, wypowiedzeniem umowy lub informacją w Biurze Informacji Kredytowej. Konsekwencje zależą od umowy i przebiegu sprawy.

Czy po wysłaniu wniosku można przestać płacić?

Nie, samo wysłanie wniosku nie daje podstawy do wstrzymania rat, ponieważ o ochronie decyduje sąd w postanowieniu. Do tego czasu obowiązki umowne co do zasady pozostają aktualne, nawet gdy argumentacja kredytobiorcy wydaje się mocna.

  • Odsetki za opóźnienie – bank może je naliczać, jeżeli płatność stała się wymagalna i nie została objęta skuteczną ochroną.
  • Wezwania do zapłaty – mogą uruchomić procedury określone w umowie oraz przepisach regulujących działania banku.
  • Raportowanie do BIK – wymaga kontroli, szczególnie gdy wniosek nie obejmuje odrębnego zakazu przekazywania danych.
  • Wypowiedzenie umowy – ryzyko zależy od przesłanek umownych, ustawowych i zakresu zaległości.
  • Spór o skutki zaległości – może poszerzyć postępowanie o kwestie, których dało się uniknąć przez ostrożne działanie.

Jak ograniczyć ryzyko procesowe i finansowe?

Pierwszym krokiem jest analiza umowy i pełnej historii spłat, następnie przygotowanie spójnego pozwu, wniosku oraz rezerwy finansowej. Trzeba też ustalić koszty postępowania, możliwe warianty rozliczenia z bankiem i konsekwencje uchylenia zabezpieczenia.

Przykład 8: kredytobiorca przestał płacić raty dzień po wniesieniu pozwu, choć sąd nie rozpoznał jeszcze wniosku. Bank potraktował płatności jako zaległe. Sama obecność wniosku w pozwie nie usuwa takiego ryzyka.

Treść nie zastępuje indywidualnej konsultacji z radcą prawnym lub adwokatem. Przed złożeniem wniosku albo zmianą sposobu spłaty zapraszamy do kontaktu z kancelarią radcy prawnego Rafała Burakowskiego w Olsztynie w celu oceny umowy, dokumentów i sytuacji procesowej.

Najczęściej zadawane pytania

Czy sąd zawsze wstrzyma raty po spłacie kapitału?

Nie. Relacja między sumą spłat a wypłaconym kapitałem może wzmacniać interes prawny, ale nie zastępuje uprawdopodobnienia roszczenia. Sąd ocenia umowę, status konsumenta, żądanie pozwu i proporcjonalność zabezpieczenia.

Czy wniosek można złożyć razem z pozwem?

Tak, wniosek może stanowić część pozwu. Takie rozwiązanie ułatwia zachowanie zgodności między roszczeniem głównym a żądaną ochroną, ale nie gwarantuje jej udzielenia.

Czy po złożeniu wniosku można przestać płacić raty?

Nie, samo złożenie wniosku nie zmienia obowiązków umownych. Znaczenie ma dopiero skuteczne postanowienie sądu oraz jego dokładna sentencja.

Czy zabezpieczenie oznacza wygraną w procesie?

Nie. Zabezpieczenie opiera się na uprawdopodobnieniu i ma charakter tymczasowy. Końcowy wyrok zapada po przeprowadzeniu postępowania oraz ocenie całego materiału dowodowego.

Jakie dokumenty są najważniejsze?

Najważniejsze są umowa z regulaminem, aneksy, zaświadczenie banku, dowody wypłaty kapitału i historia spłat. Pomocne jest również zestawienie rozdzielające raty, prowizje, ubezpieczenia oraz płatności w PLN i CHF.

Czy wniosek może obejmować zakaz wypowiedzenia umowy?

Tak, kredytobiorca może żądać takiego sposobu ochrony, jeżeli uzasadnia go charakter sprawy i interes prawny. O jego zastosowaniu oraz zakresie decyduje sąd.

Czy bank może zaskarżyć zabezpieczenie?

Tak, bank może korzystać ze środków procesowych przewidzianych w Kodeksie postępowania cywilnego. Zabezpieczenie może zostać zmienione albo uchylone, dlatego kredytobiorca powinien monitorować korespondencję sądową.

Czy sprawę CHF trzeba prowadzić w Olsztynie?

To zależy od właściwości sądu ustalanej według aktualnych przepisów oraz okoliczności danej sprawy. Miejsce zamieszkania konsumenta może mieć znaczenie, ale właściwość trzeba sprawdzić przed wniesieniem pozwu.

Źródła i literatura

Stan źródeł prawnych sprawdzono 30 lipca 2026 r. Przed publikacją albo wniesieniem pisma procesowego trzeba ponownie zweryfikować brzmienie przepisów i aktualne orzecznictwo.

Jakie akty prawne regulują zabezpieczenie?

Podstawę krajową tworzą przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu zabezpieczającym oraz ustawa o kosztach sądowych. Ochronę konsumenta uzupełnia Dyrektywa 93/13/EWG.

Jakie orzeczenie TSUE ma kluczowe znaczenie?

Wyrok TSUE z 15 czerwca 2023 r. w sprawie C-287/22 dotyczy środków tymczasowych w sporze wynikającym z kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej. Nie zastępuje on oceny konkretnego wniosku przez sąd krajowy.

  1. Kodeks postępowania cywilnego, ustawa z 17 listopada 1964 r., w szczególności art. 730-757, tekst ujednolicony Kancelarii Sejmu: ISAP – Kodeks postępowania cywilnego.
  2. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrok z 15 czerwca 2023 r., C-287/22, YQ i RJ przeciwko Getin Noble Bank S.A., ECLI:EU:C:2023:491: CURIA – sprawa C-287/22.
  3. Dyrektywa Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich: EUR-Lex – Dyrektywa 93/13/EWG.
  4. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w szczególności art. 68 i 69: ISAP – ustawa o kosztach sądowych.
  5. Sąd Najwyższy, baza orzeczeń Izby Cywilnej dotyczących umów powiązanych z walutami obcymi: Sąd Najwyższy – baza orzeczeń.

Artykuł ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady prawnej. Ocena możliwości uzyskania zabezpieczenia zależy od treści umowy, dokumentów, wysokości spłat, żądań pozwu i aktualnej praktyki orzeczniczej. W celu analizy konkretnej sprawy zapraszamy do kontaktu z kancelarią radcy prawnego Rafała Burakowskiego w Olsztynie.