Koszty sprawy frankowej – opłata od pozwu, biegły, pełnomocnik i ryzyko kosztów procesu

Jakie wydatki składają się na koszty sprawy frankowej?

Koszty sprawy frankowej to suma opłaty sądowej, honorarium pełnomocnika, możliwych wydatków na biegłego, dokumentów oraz postępowania apelacyjnego. Dla konsumenta opłata od pozwu przeciwko bankowi może wynosić 1000 zł przy wartości sporu ponad 20 000 zł, zgodnie z art. 13a ustawy o kosztach sądowych. Kalkulacja zależy jednak od żądań i okoliczności sprawy.

Od czego zależy całkowity budżet procesu?

Pierwszym krokiem jest ustalenie, czy kredytobiorca żąda ustalenia nieważności umowy, zapłaty określonej kwoty, czy łączy oba roszczenia. Konstrukcja pozwu wpływa na wartość przedmiotu sporu, zakres dowodów, czas pracy pełnomocnika oraz ryzyko rozliczeń z bankiem.

Kredyt frankowy to potoczne określenie kredytu indeksowanego albo denominowanego do franka szwajcarskiego. Nie jest nim każdy kredyt wypłacony lub spłacany w CHF. Przed kalkulacją trzeba ustalić typ umowy, treść klauzul przeliczeniowych oraz konsumencki albo gospodarczy cel finansowania.

• Opłata od pozwu – jej wysokość zależy między innymi od statusu konsumenta, wartości przedmiotu sporu i rodzaju dochodzonego roszczenia.
• Honorarium pełnomocnika – umowa może przewidywać ryczałt, płatności za kolejne etapy oraz premię za wynik określaną jako success fee.
• Wydatki dowodowe – mogą obejmować zaliczkę na opinię biegłego, opinię uzupełniającą, tłumaczenia albo koszt uzyskania dokumentów.
• Postępowanie apelacyjne – wymaga uwzględnienia opłaty od apelacji oraz osobnego wynagrodzenia, jeżeli przewiduje je umowa z kancelarią.
• Rozliczenie kapitału – roszczenie albo zarzut banku może wymagać dodatkowej analizy, odpowiedzi procesowej i wyliczenia wzajemnych świadczeń.
• Ugoda – może ograniczyć dalsze wydatki procesowe, ale wymaga oceny salda, skutków podatkowych, wykreślenia hipoteki i zrzeczenia się roszczeń.

Ile kosztuje sprawa frankowa od pozwu do prawomocnego wyroku?

Nie istnieje jedna rzetelna kwota obejmująca każdą sprawę: pewnym punktem odniesienia bywa opłata 1000 zł dla konsumenta, natomiast honorarium, biegły i apelacja zależą od umowy, przebiegu postępowania oraz decyzji sądu.

W kancelaryjnej analizie budżetu przyjmujemy co najmniej dwa warianty: zakończenie po pierwszej instancji oraz postępowanie z apelacją. Przykładowo sprawa oparta na pełnej historii spłat i prostych działaniach arytmetycznych może nie wymagać biegłego. Inna, obejmująca sporne kursy, kilka aneksów i częściową spłatę w CHF, może wymagać wiadomości specjalnych.

Budżet powinien obejmować nie tylko własne wydatki, lecz także możliwe koszty zastępstwa banku. Korzystne orzecznictwo nie stanowi gwarancji wyniku. Sąd ocenia konkretną umowę, żądania, zarzuty, dokumenty i sytuację kredytobiorcy.

Ile wynosi opłata konsumenta od pozwu przeciwko bankowi?

Opłata wynosi 1000 zł, jeżeli konsument dochodzi roszczenia wynikającego z czynności bankowej, a wartość przedmiotu sporu przekracza 20 000 zł. Limit przewiduje art. 13a ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, której tekst jednolity ogłoszono w Dz.U. 2025 poz. 1228. Stan prawny sprawdzono w lipcu 2026 r.

Kiedy działa ustawowy limit 1000 zł?

Limit działa po łącznym potwierdzeniu trzech elementów: powód jest konsumentem, roszczenie wynika z czynności bankowej, a wartość przedmiotu sporu przekracza 20 000 zł. Samo użycie w pozwie określenia „sprawa frankowa” nie rozstrzyga o wysokości opłaty.

„W sprawach o roszczenia wynikające z czynności bankowych od strony będącej konsumentem […] pobiera się opłatę stałą w kwocie 1000 zł.” Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, art. 13a, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1228

Przed wniesieniem pozwu przeciwko bankowi trzeba sprawdzić cel kredytu. Kredyt mieszkaniowy zaciągnięty przez osobę fizyczną zwykle przemawia za statusem konsumenta, lecz wykorzystanie finansowania bezpośrednio w działalności gospodarczej może komplikować tę ocenę.

• Konsument – status ocenia się na tle celu konkretnej czynności, a nie wyłącznie na podstawie wpisu kredytobiorcy do CEIDG.
• Czynność bankowa – roszczenie musi pozostawać w wymaganym przez art. 13a związku z czynnością bankową.
• Wartość ponad 20 000 zł – dopiero po przekroczeniu tego progu przepis przewiduje stałą opłatę 1000 zł.
• Rozszerzenie powództwa – zmiana żądania może wpływać na obowiązki fiskalne i wymaga odrębnej kontroli.
• Współkredytobiorcy – ich sytuację oraz cel zawarcia umowy należy ocenić na podstawie dokumentów.

Czy przedsiębiorca korzysta z tego samego limitu?

Nie automatycznie, ponieważ art. 13a wiąże limit 1000 zł ze stroną będącą konsumentem. Jeżeli umowa miała cel gospodarczy, opłatę trzeba obliczyć według właściwych zasad ogólnych po ustaleniu żądania i wartości przedmiotu sporu.

Przykład: osoba prowadząca gabinet kupiła za kredyt lokal przeznaczony wyłącznie na działalność. Jej sytuacja różni się od kredytobiorcy, który finansował rodzinne mieszkanie, choć prowadził jednoosobową firmę pod innym adresem. Rozstrzyga cel konkretnej umowy.

Czy apelację wycenia się osobno?

Tak, apelacja podlega opłacie sądowej, a umowa z pełnomocnikiem może przewidywać osobne honorarium za drugą instancję. Przed podpisaniem umowy należy ustalić, czy podana cena obejmuje analizę wyroku, sporządzenie apelacji lub odpowiedzi oraz udział w rozprawie.

Czy w sprawie frankowej potrzebny jest biegły?

Nie, biegły nie jest obowiązkowy w każdej sprawie frankowej. Sąd może dopuścić jego opinię, gdy rozliczenie kredytu CHF wymaga wiadomości specjalnych, których nie zastąpią dokumenty i proste działania matematyczne. Podstawę procesową stanowi art. 278 Kodeksu postępowania cywilnego, a decyzja zawsze należy do sądu.

Kiedy wyliczenia kredytobiorcy mogą nie wystarczyć?

Wyliczenia mogą nie wystarczyć, gdy strony kwestionują metodę rozliczenia, kompletność historii spłat, kursy CHF albo przypisanie wpłat do kapitału i odsetek. Wtedy sąd określa tezę dowodową i ocenia potrzebę wiadomości specjalnych.

• Spłaty w PLN i CHF – biegły może porządkować świadczenia spełniane w dwóch walutach według zakresu zleconego przez sąd.
• Kilka aneksów – zmiany sposobu spłaty mogą wymagać rozdzielenia okresów obowiązywania poszczególnych postanowień.
• Nadpłaty i wcześniejsza spłata – historia rachunku może wymagać odtworzenia sposobu księgowania środków.
• Brak pełnego zaświadczenia – niekompletne dane bankowe utrudniają wyliczenie dochodzonej kwoty.
• Spór o saldo – strony mogą przedstawiać różne zestawienia świadczeń i odmiennie określać zakres rozliczenia.

Kto wpłaca zaliczkę na opinię?

Zaliczkę wpłaca zazwyczaj strona zobowiązana przez sąd, często ta, która wnosiła o dowód, lecz ostateczne rozliczenie wydatku następuje w orzeczeniu o kosztach. Kwoty nie należy przedstawiać jako stałej, ponieważ zależy od zakresu opinii i decyzji sądu.

Przykład: sąd może zlecić wyłącznie podsumowanie wpłat kredytobiorcy albo szersze rozliczenie wielu rachunków i walut. Drugi wariant wymaga zwykle większego nakładu pracy. Możliwa jest również opinia uzupełniająca, jeśli strony zgłoszą uzasadnione zarzuty.

Czy prywatna kalkulacja zastępuje opinię sądową?

Nie zawsze. Prywatne zestawienie pomaga określić żądanie i kontrolować dane banku, ale nie ma automatycznie takiej samej funkcji procesowej jak opinia biegłego powołanego przez sąd.

Jak rozliczane jest wynagrodzenie pełnomocnika?

Wynagrodzenie pełnomocnika może przyjąć formę ryczałtu, płatności etapowych albo modelu mieszanego z premią za wynik. Umowa powinna określać kwoty lub sposób ich obliczenia, terminy płatności, zakres czynności, rozliczenie apelacji oraz konsekwencje wypowiedzenia. Honorarium kancelarii nie jest tym samym co koszty zastępstwa zasądzane przez sąd.

Ryczałt czy premia za wynik – co powinna określać umowa?

Umowa powinna wskazywać podstawę naliczenia success fee, moment jego wymagalności i zdarzenie uznawane za wynik. Nie wystarczy ogólne odwołanie do „wygranej”, ponieważ rezultat może obejmować ustalenie nieważności, zapłatę, potrącenie, ugodę albo częściowe uwzględnienie roszczeń.

• Zakres zlecenia – umowa powinna wskazywać, czy pełnomocnik prowadzi także sprawę z powództwa banku o zwrot kapitału.
• Definicja wyniku – trzeba ustalić, czy premię uruchamia wyrok pierwszej instancji, prawomocność, zapłata czy rozliczenie salda.
• Podstawa procentu – może nią być zasądzona kwota, wypłacona kwota albo inaczej opisana korzyść ekonomiczna.
• Rozwiązanie umowy – dokument powinien regulować wynagrodzenie za czynności wykonane przed wypowiedzeniem.
• Ugoda – należy sprawdzić, czy zawarcie ugody powoduje naliczenie pełnej albo częściowej premii.
• Podatek VAT – cena powinna jasno wskazywać, czy jest kwotą brutto, czy należy doliczyć podatek.

Czy bank zwróci całe honorarium prawnika?

Nie musi. Sąd rozlicza koszty zastępstwa procesowego według przepisów, wyniku sprawy i podjętych czynności, natomiast prywatna umowa z kancelarią może przewidywać wyższe honorarium. Różnicę ponosi klient, jeżeli umowa nie stanowi inaczej.

Jakie jest ryzyko zwrotu kosztów bankowi?

Ryzyko obejmuje własne wydatki, możliwy obowiązek zwrotu bankowi kosztów procesu oraz rozliczenie nieuiszczonych wydatków sądowych. Zgodnie z art. 98 Kodeksu postępowania cywilnego strona przegrywająca co do zasady zwraca przeciwnikowi koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw lub obrony. Przy częściowym wyniku sąd może zastosować art. 100 KPC.

Jak działa zasada odpowiedzialności za wynik?

Zasada oznacza, że przegrywający co do zasady ponosi uzasadnione koszty przeciwnika, ale częściowe uwzględnienie żądań może prowadzić do stosunkowego rozdzielenia albo wzajemnego zniesienia kosztów. Sąd uwzględnia rzeczywisty wynik postępowania.

• Pełna przegrana – kredytobiorca może ponieść własne koszty oraz zwrócić bankowi zasądzone koszty zastępstwa.
• Częściowe uwzględnienie – sąd może rozdzielić koszty proporcjonalnie do zakresu wygranej i przegranej.
• Cofnięcie pozwu – rozliczenie zależy między innymi od przyczyny cofnięcia i zachowania stron.
• Ugoda sądowa – strony mogą samodzielnie uzgodnić sposób poniesienia kosztów w treści ugody.
• Dodatkowe wydatki – rozliczeniu mogą podlegać wykorzystane zaliczki na biegłego lub inne dowody.

Jak roszczenie banku o zwrot kapitału zmienia ryzyko?

Roszczenie banku może uruchomić osobne postępowanie albo dodatkowy spór o potrącenie, przedawnienie i wysokość świadczeń. Wymaga to odrębnego budżetu, nawet gdy kredytobiorca prowadzi już własną sprawę przeciwko bankowi.

„Powstają samodzielne roszczenia o zwrot nienależnego świadczenia na rzecz każdej ze stron.” Sąd Najwyższy, uchwała pełnego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22

TSUE w wyroku C-520/21 z 15 czerwca 2023 r. oceniał roszczenia wykraczające poza zwrot świadczeń po nieważności umowy zawierającej nieuczciwe warunki. Orzeczenie trzeba czytać wraz z późniejszym orzecznictwem TSUE i Sądu Najwyższego, a nie jako samodzielną gwarancję rozstrzygnięcia.

Ocena klauzul abuzywnych pozostaje związana z dyrektywą 93/13/EWG. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej interpretuje prawo UE, natomiast konkretną sprawę rozstrzyga sąd krajowy na podstawie umowy i zgromadzonych dowodów.

Jak zabezpieczenie spłaty rat wpływa na budżet sprawy?

Zabezpieczenie może czasowo wstrzymać obowiązek płacenia kolejnych rat na warunkach określonych przez sąd, co wpływa na miesięczną płynność kredytobiorcy. Nie oznacza jednak ostatecznego unieważnienia umowy ani wygranej. Skutki finansowe zależą od treści postanowienia, salda rozliczeń i końcowego wyniku procesu.

Jak przygotować budżet po złożeniu wniosku o zabezpieczenie?

Pierwszym krokiem jest oddzielenie rat niewpłaconych wskutek zabezpieczenia od środków rzeczywiście zaoszczędzonych. Rozsądny budżet zakłada rezerwę do czasu prawomocnego zakończenia sporu.

• Rata kredytu – należy zapisać jej bieżącą wysokość i datę każdej płatności objętej postanowieniem.
• Rezerwa finansowa – środki odpowiadające ratom można pozostawić do czasu wyjaśnienia skutków końcowego wyroku.
• Koszt zażalenia – bank może kwestionować postanowienie, co może zwiększyć nakład pracy pełnomocnika.
• Zakres zabezpieczenia – trzeba dokładnie odczytać, jakie obowiązki sąd zawiesił i od jakiego momentu.
• Zmiana sytuacji – późniejsze uchylenie albo zmiana zabezpieczenia może wymagać szybkiej korekty budżetu.

Czy zabezpieczenie oznacza, że można wydać równowartość rat?

Nie powinno się traktować tej kwoty jako definitywnej korzyści przed prawomocnym rozliczeniem. Zabezpieczenie spłaty rat kredytu ma charakter tymczasowy i nie przesądza treści końcowego wyroku.

Jakie dokumenty są potrzebne do analizy kosztów?

Analiza kosztów wymaga umowy kredytu, regulaminu, aneksów, historii spłat, zaświadczenia banku oraz korespondencji dotyczącej wypłaty i spłaty kredytu. Te dokumenty pozwalają ustalić typ kredytu, wartość roszczeń, status konsumenta, możliwy zakres opinii biegłego oraz ryzyko roszczenia banku o zwrot kapitału.

Co przekazać prawnikowi przed wyceną?

Należy zacząć od pełnej umowy wraz z załącznikami, a następnie uzupełnić dokumentację o dane finansowe. Sama tabela sporządzona przez kredytobiorcę nie zastępuje dokumentów źródłowych.

1. Umowa kredytu – dokument powinien obejmować wszystkie strony, załączniki i podpisy współkredytobiorców.
2. Regulamin banku – znaczenie ma wersja obowiązująca w dniu zawarcia umowy, a nie aktualny wzorzec.
3. Aneksy – trzeba dołączyć każdą zmianę waluty spłaty, oprocentowania, zabezpieczeń lub danych kredytobiorcy.
4. Zaświadczenie banku – powinno przedstawiać wypłatę kapitału, raty, prowizje i świadczenia w PLN oraz CHF.
5. Historia rachunku – pomaga skontrolować rzeczywiste przepływy i wykryć brakujące pozycje.
6. Korespondencja – reklamacje, odpowiedzi banku i propozycje ugodowe mogą wpływać na strategię oraz koszty.
7. Dokumenty celu kredytu – akt notarialny lub faktury mogą pomagać w ocenie statusu konsumenta.

Dlaczego data orzeczenia ma znaczenie?

Orzecznictwo należy sprawdzić bezpośrednio przed pozwem, ważnym pismem i decyzją o ugodzie. Wyrok TSUE C-520/21 pochodzi z 15 czerwca 2023 r., a uchwała Sądu Najwyższego III CZP 25/22 z 25 kwietnia 2024 r.; późniejsze rozstrzygnięcia mogą doprecyzować ich zastosowanie.

Pomocnicze materiały publikują także Rzecznik Finansowy oraz Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Nie zastępują one analizy umowy. Punktem wyjścia pozostaje analiza umowy kredytu frankowego wraz z aktualnym stanem prawnym.

Jak oszacować koszt apelacji i rozliczeń po wyroku?

Koszt apelacji należy oszacować przed rozpoczęciem procesu, uwzględniając opłatę sądową, honorarium za drugą instancję, odpowiedź na apelację banku oraz możliwe dalsze rozliczenia. Po wyroku mogą pojawić się potrącenie, zapłata, zwrot kapitału, wykreślenie hipoteki albo negocjacje ugodowe. Każdy wariant wymaga osobnej kalkulacji.

Czym różnią się trzy scenariusze zakończenia sporu?

Proces po pierwszej instancji, apelacja i ugoda różnią się liczbą etapów, przewidywalnością wydatków oraz zakresem wzajemnych rozliczeń. Mniejsza liczba opłat nie przesądza jeszcze o korzystniejszym wyniku ekonomicznym.

• Pierwsza instancja – budżet obejmuje pozew, rozprawy, możliwego biegłego oraz rozliczenie kosztów w wyroku.
• Apelacja kredytobiorcy – dochodzą opłata od środka odwoławczego i honorarium za przygotowanie zarzutów apelacyjnych.
• Apelacja banku – klient może ponieść koszt sporządzenia odpowiedzi i reprezentacji w drugiej instancji.
• Ugoda – analiza obejmuje saldo, przewalutowanie, umorzenie, koszty, hipotekę i potencjalne skutki podatkowe.
• Wyrok prawomocny – konieczne może być wezwanie do zapłaty, potrącenie albo wykonanie obowiązków banku.
• Spór o kapitał – odrębna sprawa banku może przedłużyć końcowe rozliczenie i zwiększyć koszty obsługi.

Czy ugoda z bankiem zawsze jest tańsza?

Nie. Ugoda może skrócić postępowanie i ograniczyć przyszłe koszty, lecz trzeba porównać jej skutek ekonomiczny z roszczeniami procesowymi, saldem kapitału, podatkiem oraz treścią zrzeczeń.

Przykład: propozycja umorzenia części salda może wyglądać atrakcyjnie, ale jednocześnie wymagać rezygnacji z roszczenia o zwrot dotychczasowych wpłat. W innym przypadku ugoda może kończyć wieloletni spór na warunkach akceptowalnych dla kredytobiorcy. Ocena zależy od liczb i treści dokumentu.

Informacje podatkowe trzeba zweryfikować przed podpisaniem ugody w źródłach Ministerstwa Finansów lub w ramach indywidualnej analizy podatkowej. Dane sprawdzone: lipiec 2026 r. Koszty sprawy o zapłatę również wymagają rozróżnienia opłat sądowych, honorarium i kosztów należnych przeciwnikowi.

Jak sporządzić bezpieczną kalkulację?

Kalkulację należy przygotować w co najmniej trzech wariantach: wygrana, częściowe uwzględnienie żądań oraz przegrana. Do każdego wariantu trzeba dodać apelację, roszczenie banku i sposób rozliczenia honorarium.

Najczęściej zadawane pytania

Ile wynosi opłata od pozwu w sprawie frankowej?

Opłata wynosi 1000 zł dla konsumenta dochodzącego roszczenia wynikającego z czynności bankowej, gdy wartość przedmiotu sporu przekracza 20 000 zł. Zastosowanie art. 13a ustawy o kosztach sądowych trzeba potwierdzić na podstawie statusu kredytobiorcy i treści żądania.

Czy w każdej sprawie frankowej potrzebny jest biegły?

Nie. Sąd może powołać biegłego, jeżeli rozliczenie wymaga wiadomości specjalnych i nie wystarczą dokumenty oraz proste obliczenia. Koszt opinii jest więc możliwym wydatkiem, a nie obowiązkową pozycją każdego budżetu.

Czy wygrywający kredytobiorca odzyska całe honorarium?

Nie musi odzyskać pełnej kwoty zapłaconej kancelarii. Sąd zasądza koszty zastępstwa procesowego według właściwych przepisów i wyniku sprawy, a prywatne honorarium może być wyższe.

Jakie ryzyko finansowe wiąże się z przegraną?

Ryzyko obejmuje własne opłaty i honorarium, zwrot zasądzonych kosztów bankowi oraz rozliczenie wydatków sądowych. Dodatkowe obciążenie może wynikać z odrębnego powództwa banku dotyczącego zwrotu kapitału.

Co oznacza success fee w umowie z kancelarią?

Success fee to premia naliczana po wystąpieniu zdarzenia opisanego w umowie. Dokument powinien jednoznacznie określać podstawę procentu, moment płatności, znaczenie ugody oraz skutki częściowego uwzględnienia żądań.

Czy korzystny wyrok TSUE gwarantuje unieważnienie umowy?

Nie. Wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyjaśniają sposób interpretacji prawa UE, w tym dyrektywy 93/13/EWG, ale sąd krajowy ocenia konkretną umowę i materiał dowodowy. Wynik zależy od okoliczności sprawy.

Czy ugoda z bankiem zawsze jest tańsza?

Nie. Może ograniczyć czas i dalsze opłaty, lecz jej opłacalność zależy od salda, wysokości umorzenia, zrzeczenia się roszczeń i skutków podatkowych. Porównanie powinno opierać się na konkretnych kwotach.

Czy można ubiegać się o zwolnienie od kosztów sądowych?

Tak, strona może złożyć wniosek, jeżeli spełnia ustawowe przesłanki i wykaże swoją sytuację majątkową oraz rodzinną. Sąd ocenia dokumenty indywidualnie, dlatego samo wysokie zadłużenie nie oznacza automatycznego zwolnienia.

Źródła i literatura

Podstawy prawne i orzeczenia wykorzystane do opisania kosztów sprawy sprawdzono w lipcu 2026 r. Przed publikacją lub podjęciem decyzji procesowej należy ponownie skontrolować aktualne brzmienie przepisów oraz późniejsze orzecznictwo.

Jakie akty prawne określają opłaty i ochronę konsumenta?

Podstawę stanowią ustawa o kosztach sądowych, Kodeks postępowania cywilnego oraz dyrektywa 93/13/EWG. Każdy z tych aktów reguluje inny element: opłaty, zasady procesu albo ochronę przed nieuczciwymi warunkami umownymi.

1. Ustawa z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, tekst jednolity Dz.U. 2025 poz. 1228.
2. Ustawa z 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego, w szczególności art. 98, 100 i 278.
3. Dyrektywa Rady 93/13/EWG z 5 kwietnia 1993 r., CELEX 31993L0013.

Gdzie sprawdzić aktualne orzecznictwo?

Orzeczenia należy czytać w pełnym brzmieniu, wraz z pytaniami prejudycjalnymi, sentencją i kontekstem krajowego postępowania. Komunikat prasowy może ułatwić orientację, lecz nie zastępuje tekstu wyroku.

1. TSUE, wyrok z 15 czerwca 2023 r., C-520/21, Bank M..
2. Sąd Najwyższy, uchwała pełnego składu Izby Cywilnej z 25 kwietnia 2024 r., III CZP 25/22.
3. Ministerstwo Finansów, urzędowy wykaz rozporządzeń dotyczących zaniechania poboru podatku.

Klauzula prawna: Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady radcy prawnego, adwokata ani doradcy podatkowego. Koszty, ryzyko procesowe i skutki ugody zależą od treści umowy, żądań, dokumentów oraz aktualnego orzecznictwa. W celu oceny własnej sytuacji można skontaktować się z kancelarią radcy prawnego Rafała Burakowskiego w Olsztynie.

r. pr. Rafał Burakowski

Radca prawny wpisany na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Olsztynie. Od 2016 r. radca prawny, od 2017 r. prowadzi własną Kancelarię Radcy Prawnego w Olsztynie. Specjalizuje się w prawie cywilnym, rodzinnym oraz sprawach frankowych (CHF), a od 2020 r. z sukcesami reprezentuje kredytobiorców w sporach z bankami.