Odszkodowanie po wypadku komunikacyjnym – jakie roszczenia przysługują poszkodowanemu?

Uprawnieni i podstawy odpowiedzialności

Odszkodowanie po wypadku komunikacyjnym może obejmować kilka odrębnych roszczeń kierowanych do sprawcy albo ubezpieczyciela jego OC. Kodeks cywilny określa podstawy naprawienia szkody, a art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych przewiduje zasadniczo 30 dni na wypłatę świadczenia. W określonych sytuacjach sprawę prowadzi Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny lub Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Kto może żądać świadczeń po wypadku?

Świadczeń może żądać każda osoba, która poniosła pozostającą w związku ze zdarzeniem szkodę osobową albo majątkową: kierowca, pasażer, pieszy, rowerzysta lub właściciel uszkodzonego mienia. Sam udział w wypadku nie przesądza jednak o odpowiedzialności ani wysokości należnej kwoty.

Trzeba oddzielić osobę uczestniczącą w zdarzeniu od osoby prawnie poszkodowanej. Pasażer może dochodzić roszczeń także wtedy, gdy pojazdem powodującym wypadek kierowała osoba bliska. Właściciel samochodu może natomiast żądać naprawienia szkody w pojeździe, choć nie odniósł obrażeń.

• Kierowca niebędący sprawcą – może dochodzić świadczeń za obrażenia, utracone dochody oraz uszkodzenie należącego do niego pojazdu.
• Pasażer – może zgłosić szkodę osobową do ubezpieczyciela odpowiedzialnego kierowcy, z uwzględnieniem okoliczności konkretnego zdarzenia.
• Pieszy – może żądać naprawienia szkody na osobie oraz zwrotu wartości zniszczonych rzeczy, na przykład okularów lub telefonu.
• Rowerzysta – może dochodzić kosztów leczenia, zadośćuczynienia oraz kosztów naprawy roweru i wyposażenia.
• Właściciel mienia – może zgłosić uszkodzenie pojazdu, ogrodzenia, budynku albo przedmiotów przewożonych w samochodzie.
• Przedstawiciel ustawowy małoletniego – działa w imieniu dziecka, a sposób rozporządzenia należnym świadczeniem może podlegać dodatkowym ograniczeniom.

Roszczenia po wypadku komunikacyjnym zależą od tego, kto poniósł konkretną szkodę i czy można wykazać jej normalny związek przyczynowy ze zdarzeniem.

Od kogo dochodzi się zapłaty?

Roszczenie najczęściej zgłasza się bezpośrednio zakładowi ubezpieczeń, w którym sprawca miał OC posiadaczy pojazdów mechanicznych. Podstawę odpowiedzialności ubezpieczyciela wyznaczają między innymi art. 822 Kodeksu cywilnego oraz ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych.

Gdy sprawca nie miał ważnego OC albo w określonych przypadkach nie udało się ustalić jego tożsamości, zastosowanie mogą znaleźć zasady odpowiedzialności Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego. Przy zdarzeniach z elementem zagranicznym znaczenie może mieć Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Wybór właściwego podmiotu zależy od miejsca wypadku, rejestracji pojazdu i zakresu ochrony.

Zakład ubezpieczeń odpowiada w granicach cywilnej odpowiedzialności osoby objętej ubezpieczeniem, z uwzględnieniem sumy gwarancyjnej i przepisów szczególnych. — parafraza art. 13 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, tekst jednolity 2025

Jak przyczynienie poszkodowanego wpływa na roszczenie?

Przyczynienie może prowadzić do odpowiedniego zmniejszenia świadczenia, ale art. 362 Kodeksu cywilnego nie ustanawia automatycznej tabeli procentowej. Trzeba ustalić, czy zachowanie poszkodowanego pozostawało w związku z powstaniem szkody albo zwiększeniem jej rozmiaru, a następnie ocenić wszystkie okoliczności i stopień winy stron.

Przykładem jest brak zapiętych pasów. Samo naruszenie obowiązku nie wystarcza do dowolnego obniżenia wypłaty. Konieczna może być opinia medyczna lub rekonstrukcyjna wskazująca, czy pasy ograniczyłyby konkretne obrażenia. Podobnie nietrzeźwość pieszego nie przesądza o przyczynieniu, jeżeli nie wpłynęła na przebieg wypadku.

Przyczynienie poszkodowanego różni się od jego wyłącznej winy: pierwsze może zmniejszyć świadczenie, a druga może w określonym układzie faktycznym wyłączyć odpowiedzialność sprawcy.

Treść ma charakter informacyjny. Nie zastępuje konsultacji z radcą prawnym lub adwokatem ani oceny medycznej następstw urazu.

Zadośćuczynienie, koszty i utracone dochody

Zadośćuczynienie za krzywdę rekompensuje niemajątkowe skutki urazu, natomiast odszkodowanie obejmuje wykazane następstwa majątkowe. Art. 361, 444 i 445 Kodeksu cywilnego pozwalają rozpatrywać między innymi ból, koszty leczenia, rehabilitację, opiekę oraz utracone zarobki. Każda pozycja wymaga osobnego uzasadnienia i związku z wypadkiem.

Czym odszkodowanie różni się od zadośćuczynienia?

Odszkodowanie kompensuje policzalną stratę majątkową, a zadośćuczynienie służy złagodzeniu krzywdy obejmującej cierpienie fizyczne i psychiczne. Procent uszczerbku może pomagać w ocenie stanu zdrowia, lecz nie stanowi stawki za jeden procent ani samodzielnego cennika świadczeń.

Przy ocenie zadośćuczynienia analizuje się łącznie czas leczenia, intensywność bólu, rokowania, wiek, trwałe ograniczenia i wpływ urazu na życie. Kwota wypłacona w innej sprawie nie przesądza wyniku, nawet gdy opis obrażeń brzmi podobnie.

Procent uszczerbku jest jednym z elementów oceny, ale odpowiednia suma zadośćuczynienia wynika z całokształtu indywidualnej krzywdy. — parafraza art. 445 Kodeksu cywilnego i stanowiska Rzecznika Finansowego

Jakich kosztów leczenia i rehabilitacji można dochodzić?

Można dochodzić kosztów celowych, uzasadnionych stanem zdrowia i pozostających w normalnym związku z wypadkiem. Art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego obejmuje koszty wynikłe z uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia, lecz nie gwarantuje zwrotu każdego wydatku przedstawionego ubezpieczycielowi.

W praktyce pomocna jest tabela zawierająca datę, kwotę, nazwę świadczenia, dowód zapłaty i zalecenie medyczne. Przykładowo: 12 zabiegów po 180 zł daje żądanie 2160 zł, ale poszkodowany powinien wykazać potrzebę terapii oraz związek zabiegów z urazem.

• Konsultacje i badania – rachunek powinien odpowiadać świadczeniu potrzebnemu do diagnostyki albo leczenia następstw wypadku.
• Rehabilitacja – dokumentacja powinna wskazywać rodzaj zabiegów, liczbę wizyt i ich medyczne uzasadnienie.
• Leki i wyroby medyczne – recepty, zalecenia oraz dowody zakupu pomagają połączyć wydatek z urazem.
• Sprzęt ortopedyczny – roszczenie może obejmować między innymi ortezę, kule lub wózek, jeśli sprzęt był potrzebny.
• Dojazdy – ewidencja dat, tras, celu podróży i liczby kilometrów ogranicza spór o wysokość kosztu.
• Adaptacja mieszkania – zakres prac musi odpowiadać ograniczeniom poszkodowanego, a nie ogólnemu remontowi.
• Opieka osób trzecich – trzeba wykazać potrzebny wymiar pomocy, jej rodzaj i okres świadczenia.

Roszczenie o zwrot kosztów leczenia może obejmować również leczenie prywatne, jeśli było celowe i uzasadnione. Dostępność świadczeń publicznych, czas oczekiwania oraz zalecenia lekarza trzeba oceniać na podstawie dowodów, a nie założeń.

Czy bezpłatna opieka rodziny podlega rozliczeniu?

Tak, potrzebna opieka może stanowić element szkody także wtedy, gdy bliscy świadczyli ją bez wynagrodzenia. Sąd Najwyższy w uchwale siedmiu sędziów z 22 lipca 2020 r., III CZP 31/19, potwierdził możliwość dochodzenia takich kosztów na podstawie art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego.

Przykład: po operacji poszkodowany potrzebował przez 34 dni po 2 godziny pomocy przy higienie, posiłkach i zakupach. Samo przemnożenie 68 godzin przez wybraną stawkę nie kończy analizy. Potrzebę i zakres opieki powinny potwierdzać dokumentacja, zalecenia, zeznania oraz rzeczywisty stan funkcjonalny.

Poszkodowany może dochodzić kosztów niezbędnej opieki sprawowanej nieodpłatnie przez osoby bliskie. — Sąd Najwyższy, uchwała III CZP 31/19, 2020

Czy można żądać zwrotu utraconych zarobków?

Tak, można żądać różnicy między dochodem, który z odpowiednim prawdopodobieństwem zostałby osiągnięty bez wypadku, a kwotą rzeczywiście uzyskaną po zdarzeniu. Nie wystarcza jednak samo oświadczenie o spodziewanym wynagrodzeniu; potrzebny jest realistyczny scenariusz poparty dokumentami.

Pracownik może przedstawić listy płac, zasady premiowania i zaświadczenie o okresie niezdolności do pracy. Przedsiębiorca powinien pokazać wcześniejsze wyniki, sezonowość, anulowane umowy i koszty, których nie poniósł. Zakład Ubezpieczeń Społecznych może dostarczyć dokumenty dotyczące wypłaconych świadczeń, ale świadczenie z ZUS nie zawsze odpowiada pełnej stracie.

Przykład: jeżeli wynagrodzenie netto przed wypadkiem wynosiło 6200 zł, a w okresie niezdolności poszkodowany otrzymał 4960 zł, punktem wyjścia może być różnica 1240 zł. Trzeba jeszcze sprawdzić okres, składniki zmienne i wpływ innych świadczeń.

Jakie roszczenia dotyczą pojazdu i innego mienia?

Roszczenia majątkowe mogą obejmować ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy, wartość szkody całkowitej, holowanie, parkowanie, najem pojazdu zastępczego oraz zniszczone przedmioty. Zakres zapłaty zależy od dowodów, technologii naprawy, wartości mienia i okoliczności korzystania z pojazdu.

Telefon, okulary, fotelik dziecięcy lub przewożony sprzęt trzeba wskazać osobno. Zdjęcia po zdarzeniu, dowody zakupu, kosztorys i dokumentacja oględzin pomagają wykazać stan oraz wartość. Materiał o odszkodowaniu z OC sprawcy krok po kroku może uporządkować ten etap zgłoszenia.

Renta i szkody długoterminowe

Renta powypadkowa to świadczenie okresowe oparte na art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego, związane z całkowitą lub częściową utratą zdolności do pracy, zwiększonymi potrzebami albo zmniejszeniem widoków powodzenia na przyszłość. Jej wysokość powinna wynikać z konkretnych różnic dochodowych lub powtarzających się potrzeb.

Kiedy przysługuje renta po wypadku?

Renta może przysługiwać od chwili, gdy następstwa wypadku powodują okresową lub trwałą stratę dochodu, stałe zwiększone potrzeby albo realne pogorszenie perspektyw zawodowych. Nie trzeba czekać na zakończenie całego leczenia, jeżeli istnieją już dowody pozwalające ustalić co najmniej część roszczenia.

• Utrata zdolności do pracy – renta może wyrównywać różnicę pomiędzy możliwym dochodem bez wypadku a obecnymi możliwościami zarobkowymi.
• Częściowa zdolność do pracy – sama możliwość podjęcia lżejszego zajęcia nie wyklucza renty, jeśli dochód pozostaje niższy z przyczyn zdrowotnych.
• Zwiększone potrzeby – świadczenie może finansować powtarzalne koszty leczenia, rehabilitacji, opieki, transportu lub sprzętu.
• Zmniejszone widoki powodzenia – ocena dotyczy realnej utraty szans edukacyjnych lub zawodowych, a nie wyłącznie subiektywnych planów.
• Renta tymczasowa – sąd może ją przyznać, gdy rozmiaru szkody nie można jeszcze dokładnie ustalić.

Renta może wynikać z utraty zdolności do pracy, zwiększenia potrzeb albo zmniejszenia widoków powodzenia na przyszłość. — parafraza art. 444 § 2 Kodeksu cywilnego

Jak odróżnić zwiększone potrzeby od utraty zdolności do pracy?

Zwiększone potrzeby oznaczają nowe, powtarzalne wydatki wywołane urazem, natomiast utrata zdolności do pracy dotyczy obniżonego potencjału zarobkowego. Te podstawy mogą występować równocześnie, lecz każdą należy policzyć i udokumentować oddzielnie.

Osoba może wrócić do pracy na dotychczasowym stanowisku, a mimo to potrzebować dwóch sesji rehabilitacji tygodniowo i płatnej pomocy domowej. Może też nie ponosić wysokich kosztów leczenia, lecz stracić zdolność wykonywania zawodu wymagającego pełnej sprawności ruchowej. To dwa różne rachunki.

Jak dokumentować długoterminowe skutki urazu?

Pierwszy krok to zgromadzenie pełnej dokumentacji leczenia i stworzenie chronologii objawów, ograniczeń oraz wydatków. Rokowania powinien oceniać właściwy specjalista; prawnik nie zastępuje lekarza, a orzeczenie o niepełnosprawności nie rozstrzyga automatycznie zakresu odpowiedzialności cywilnej.

W sprawach prowadzonych przez kancelarię znaczenie mają spójne dane z wielu źródeł: dokumentacji medycznej, zatrudnienia, zeznań i opinii. Pomocnicze dokumenty mogą pochodzić z ZUS albo z Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Olsztynie. Ich funkcja zależy od treści dokumentu.

Dokładniejsze omówienie zawiera materiał renta po wypadku komunikacyjnym. Każda prognoza wymaga jednak oceny rokowań, możliwości przekwalifikowania i rzeczywistych kosztów.

Zgłoszenie, dokumenty, terminy i ugoda

Zgłoszenie szkody powinno wskazywać zdarzenie, odpowiedzialny pojazd, rodzaj obrażeń, poszczególne roszczenia i dostępne dowody. Art. 14 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych ustanawia podstawowy termin 30 dni od zawiadomienia o szkodzie, lecz sprawy wymagające dodatkowych ustaleń podlegają dalszym regułom ustawowym.

Jak zgłosić roszczenia ubezpieczycielowi?

Pierwszy krok to ustalenie ubezpieczyciela OC sprawcy i przesłanie zgłoszenia w formie pozwalającej zachować jego treść oraz datę. Nie trzeba czekać na zakończenie leczenia, lecz każde żądanie powinno być określone, opisane i poparte aktualnie dostępnymi dowodami.

1. Ustal podmiot odpowiedzialny – sprawdź ubezpieczyciela, a przy braku OC lub nieustalonym pojeździe przeanalizuj właściwość UFG.
2. Opisz wypadek – podaj datę, miejsce, uczestników, przebieg oraz dane postępowania policyjnego lub karnego.
3. Wymień roszczenia – oddziel zadośćuczynienie, koszty, utracony dochód, rentę i szkodę rzeczową.
4. Dołącz dowody – przekaż dokumentację medyczną, rachunki, zdjęcia, dane świadków i dokumenty dochodowe.
5. Uzasadnij związek – wyjaśnij, dlaczego każdy wydatek lub ograniczenie wynika z obrażeń odniesionych w wypadku.
6. Zachowaj korespondencję – archiwizuj potwierdzenie zgłoszenia, wezwania, odpowiedzi i decyzje ubezpieczyciela.

Przy szkodzie w Olsztynie pomocne może być uporządkowanie dokumentów według schematu opisanego na stronie odszkodowanie po wypadku w Olsztynie. Komisja Nadzoru Finansowego sprawuje nadzór nad rynkiem ubezpieczeniowym, a Rzecznik Finansowy udostępnia materiały informacyjne i może mieć znaczenie na dalszym etapie sporu.

Jakie dokumenty trzeba zachować?

Trzeba zachować wszystkie dokumenty pokazujące stan zdrowia, poniesione koszty, utracone dochody i przebieg likwidacji szkody. Pojedynczy rachunek potwierdza zapłatę, lecz dopiero zestawienie go z zaleceniem medycznym i datą usługi pomaga wykazać celowość kosztu.

• Dokumentacja medyczna – powinna obejmować SOR, hospitalizację, poradnie, rehabilitację, wyniki badań i zalecenia.
• Dowody wydatków – faktury, rachunki i potwierdzenia płatności trzeba przypisać do konkretnych potrzeb.
• Ewidencja opieki – powinna wskazywać daty, liczbę godzin, rodzaj czynności i osobę udzielającą pomocy.
• Dowody dochodu – listy płac, PIT, księgi, umowy i dane o premiach pokazują sytuację sprzed wypadku.
• Dokumenty rzeczowe – zdjęcia, faktury zakupu, kosztorysy i protokoły oględzin opisują szkodę w mieniu.
• Korespondencja – decyzje, reklamacje i potwierdzenia nadania pozwalają odtworzyć przebieg postępowania.

Jakie terminy wypłaty i przedawnienia mają znaczenie?

Ubezpieczyciel powinien zasadniczo wypłacić świadczenie w ciągu 30 dni od zgłoszenia szkody. Jeżeli wyjaśnienie odpowiedzialności lub wysokości świadczenia jest w tym czasie niemożliwe, art. 14 przewiduje wypłatę w ciągu 14 dni od chwili, gdy wyjaśnienie stało się możliwe, co do zasady nie później niż w ciągu 90 dni.

Wyjątek od granicy 90 dni dotyczy sytuacji, gdy ustalenie odpowiedzialności albo wysokości świadczenia zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. Bezsporna część powinna zostać wypłacona w terminie przewidzianym ustawą. Dane sprawdzone: lipiec 2026, tekst ustawy ogłoszony w Dz.U. z 2025 r. poz. 367.

Przedawnienie wymaga osobnego obliczenia. Art. 4421 Kodeksu cywilnego przewiduje między innymi termin 3 lat od uzyskania wiedzy o szkodzie i osobie odpowiedzialnej oraz termin 20 lat dla szkody wynikłej ze zbrodni lub występku. Przy szkodzie na osobie i roszczeniach małoletnich obowiązują dodatkowe reguły. Zgłoszenie roszczenia ubezpieczycielowi może wpływać na bieg przedawnienia zgodnie z art. 819 § 4 Kodeksu cywilnego.

Kiedy ugoda może być niekorzystna dla poszkodowanego?

Ugoda może być niekorzystna, gdy zostaje podpisana przed poznaniem rokowań, pomija rentę albo obejmuje zrzeczenie się dalszych roszczeń w zamian za kwotę odpowiadającą tylko obecnym wydatkom. To zależy od jej dokładnej treści, stanu dowodów i przewidywalnych następstw urazu.

Przed podpisaniem trzeba porównać kwotę z pełnym katalogiem roszczeń, sprawdzić zakres zwolnienia z odpowiedzialności i ocenić ryzyko nowych skutków zdrowotnych. Ugoda daje pewność co do uzgodnionej wypłaty, lecz często kończy spór w zakresie opisanym w dokumencie. Rzecznik Finansowy również zwraca uwagę na potrzebę rzetelnej analizy umów dotyczących roszczeń ubezpieczeniowych.

Postępowanie sądowe może generować opłatę od pozwu, wydatki na opinie biegłych, koszty pełnomocnika oraz ryzyko zwrotu kosztów przeciwnikowi. Ich wysokość zależy od wartości roszczenia, liczby specjalności medycznych i przebiegu procesu. Wyniku nie można zagwarantować.

Analiza ugody, podobnie jak ocena zadośćuczynienia za uszczerbek na zdrowiu, wymaga dokumentów i indywidualnej rozmowy. Przewodnik po sprawie powinien pokazać ryzyka. Nie może obiecywać wygranej.

Najczęściej zadawane pytania

Poniższe odpowiedzi porządkują najczęstsze kwestie związane ze szkodą osobową, OC sprawcy i postępowaniem likwidacyjnym. Nie przesądzają oceny konkretnego wypadku, ponieważ odpowiedzialność, wysokość szkody i materiał dowodowy różnią się w każdej sprawie.

Czy zadośćuczynienie i odszkodowanie to to samo?

Nie. Zadośćuczynienie dotyczy krzywdy, w tym bólu, cierpienia i ograniczeń życiowych, natomiast odszkodowanie pokrywa wykazane straty majątkowe. Oba roszczenia mogą występować równocześnie.

Czy można żądać zwrotu kosztów prywatnego leczenia?

To zależy od celowości wydatku, jego związku z urazem i materiału dowodowego. Należy zachować zalecenia, rachunki oraz dokumentację przebiegu leczenia; sam wybór placówki prywatnej nie rozstrzyga jeszcze sporu.

Czy opieka sprawowana bezpłatnie przez rodzinę podlega rozliczeniu?

Tak, jeżeli pomoc była rzeczywiście potrzebna z powodu uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia. Uchwała Sądu Najwyższego III CZP 31/19 potwierdza możliwość dochodzenia kosztów takiej opieki, ale trzeba wykazać jej zakres i czas.

Czy pasażer może otrzymać odszkodowanie?

Tak, pasażer może dochodzić świadczeń od podmiotu odpowiadającego za wypadek. Zakres wypłaty zależy od rozmiaru szkody, odpowiedzialności ubezpieczyciela i ewentualnego przyczynienia poszkodowanego.

Czy warto podpisać ugodę przed zakończeniem leczenia?

To zależy, lecz wczesna ugoda niesie ryzyko, gdy rokowania i dalsze potrzeby nie są jeszcze znane. Przed podpisaniem trzeba ustalić, które roszczenia ugoda zamyka i czy obejmuje przyszłe następstwa urazu.

Ile trwa wypłata z OC sprawcy?

Podstawowy termin wynosi 30 dni od zgłoszenia szkody. Przy sprawie wymagającej wyjaśnień świadczenie powinno zostać wypłacone w ciągu 14 dni od chwili, gdy wyjaśnienie było możliwe, zasadniczo nie później niż w ciągu 90 dni, z ustawowym wyjątkiem dotyczącym postępowania karnego lub cywilnego.

Czy procent uszczerbku wyznacza wysokość zadośćuczynienia?

Nie, procent uszczerbku nie jest ustawowym cennikiem. Znaczenie mają także czas leczenia, ból, rokowania, trwałe ograniczenia, wiek oraz wpływ urazu na codzienne i zawodowe funkcjonowanie.

Czy kancelaria może zagwarantować wysokość świadczenia?

Nie. Można ocenić podstawy prawne, dokumenty, dotychczasowe orzecznictwo i ryzyka, lecz wynik zależy od okoliczności sprawy, ustaleń medycznych, decyzji ubezpieczyciela oraz ewentualnej oceny sądu.

Źródła i literatura

Stan prawny i materiały źródłowe sprawdzono przed publikacją w lipcu 2026 r. Podstawą opracowania są akty ogłoszone przez Kancelarię Sejmu, oficjalna baza Sądu Najwyższego oraz materiały Rzecznika Finansowego. Przed wykorzystaniem artykułu w konkretnej sprawie trzeba ponownie zweryfikować aktualne brzmienie przepisów.

Akty prawne

Najważniejsze normy dotyczą zakresu szkody, przyczynienia, kosztów leczenia, renty, zadośćuczynienia, odpowiedzialności ubezpieczyciela i terminów likwidacji.

1. Ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, w szczególności art. 361, 362, 4421, 444, 445, 819 i 822.
2. Ustawa z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK, tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. z 2025 r. poz. 367, w szczególności art. 13 i 14.

Orzecznictwo i materiały instytucjonalne

Orzecznictwo oraz poradniki instytucjonalne wyjaśniają praktyczne znaczenie przepisów, lecz nie zastępują oceny dowodów w danej sprawie.

1. Sąd Najwyższy, uchwała składu siedmiu sędziów z 22 lipca 2020 r., III CZP 31/19.
2. Rzecznik Finansowy – poszkodowani w wypadkach drogowych i ich bliscy.
3. Rzecznik Finansowy – ryzyka umów dotyczących przenoszenia roszczeń odszkodowawczych, 2026.

Artykuł nie zastępuje indywidualnej porady prawnej ani konsultacji medycznej. Zakres roszczeń, przedawnienie, zasadność ugody i koszty postępowania zależą od okoliczności sprawy. W celu analizy dokumentacji i możliwych dalszych czynności można skontaktować się z kancelarią radcy prawnego Rafała Burakowskiego w Olsztynie.

r. pr. Rafał Burakowski

Radca prawny wpisany na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Olsztynie. Od 2016 r. radca prawny, od 2017 r. prowadzi własną Kancelarię Radcy Prawnego w Olsztynie. Specjalizuje się w prawie cywilnym, rodzinnym oraz sprawach frankowych (CHF), a od 2020 r. z sukcesami reprezentuje kredytobiorców w sporach z bankami.