Osoba najbliższa a prawo do zadośćuczynienia – czy świadczenie przysługuje partnerowi, rodzeństwu lub dziadkom?

Osoba najbliższa a prawo do zadośćuczynienia po śmierci

Osoba najbliższa a prawo do zadośćuczynienia to zagadnienie rozstrzygane na podstawie art. 446 § 4 Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem wykładni Sądu Najwyższego oraz stanowisk Rzecznika Finansowego. Przepis obowiązuje od 3 sierpnia 2008 r. i nie ogranicza uprawnionych wyłącznie do małżonka, rodziców oraz dzieci. Decydują fakty, zwłaszcza rzeczywista więź rodzinna.

Świadczenie ma łagodzić krzywdę wywołaną śmiercią osoby bliskiej. Nie naprawia szkody majątkowej i nie stanowi ceny życia. Każda sprawa wymaga osobnego ustalenia odpowiedzialności za zdarzenie, kręgu uprawnionych, rozmiaru krzywdy oraz terminu przedawnienia.

Co stanowi podstawę roszczenia?

Podstawą roszczenia jest art. 446 § 4 KC, zgodnie z którym sąd może przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.

„Sąd może także przyznać najbliższym członkom rodziny zmarłego odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę.” Kodeks cywilny, art. 446 § 4, tekst jednolity ogłoszony w 2026 r.

Sformułowanie „może przyznać” nie oznacza dowolności. Sąd ocenia przedstawione fakty i dowody, a następnie ustala, czy powód należał do kręgu najbliższych członków rodziny oraz czy doznał krzywdy pozostającej w związku ze śmiercią.

Jakie kwestie trzeba zbadać przed zgłoszeniem żądania?

Pierwszym krokiem jest sprawdzenie co najmniej pięciu elementów: podstawy odpowiedzialności, więzi rodzinnej, następstw śmierci, dostępnych dowodów i przedawnienia.

• Odpowiedzialność za zdarzenie wymaga ustalenia, kto odpowiada za śmierć i czy roszczenie można skierować do sprawcy, zakładu ubezpieczeń albo innego podmiotu.
• Status najbliższego członka rodziny zależy od faktycznego układu relacji, a nie wyłącznie od aktu małżeństwa lub stopnia pokrewieństwa.
• Krzywda po śmierci obejmuje między innymi cierpienie, poczucie osamotnienia, zmianę codziennego życia i utratę wsparcia emocjonalnego.
• Materiał dowodowy powinien odtwarzać rzeczywistą relację, jej intensywność oraz rolę zmarłego w życiu osoby występującej z roszczeniem.
• Przedawnienie zadośćuczynienia trzeba ocenić według art. 442¹ KC, z uwzględnieniem rodzaju czynu, daty zdarzenia i momentu uzyskania wymaganej wiedzy.

Prawo do świadczenia nie wynika z samej etykiety relacji, lecz z udowodnionej więzi rodzinnej i indywidualnej krzywdy.

Kto jest najbliższym członkiem rodziny?

Najbliższy członek rodziny to osoba pozostająca ze zmarłym w rzeczywistej relacji rodzinnej, charakteryzującej się bliskością emocjonalną, wspólnotą życia i wzajemnym wsparciem. Art. 446 § 4 Kodeksu cywilnego nie zawiera zamkniętej listy uprawnionych. Sąd Najwyższy nakazuje badać faktyczny układ stosunków, nie tylko formalną kolejność pokrewieństwa.

Czy uprawnieni są tylko małżonek, rodzice i dzieci?

Nie, krąg uprawnionych może obejmować również partnera nieformalnego, rodzeństwo, dziadków albo wnuki, jeżeli konkretne okoliczności potwierdzają silną i pozytywną więź rodzinną.

Małżeństwo, pokrewieństwo, przysposobienie lub powinowactwo mają znaczenie dowodowe, ale nie rozstrzygają sprawy samodzielnie. Akt stanu cywilnego potwierdza określoną relację prawną. Nie pokazuje natomiast, czy osoby widywały się codziennie, wspólnie prowadziły dom, opiekowały się sobą albo pozostawały od lat w faktycznym konflikcie.

„O tym, kto jest najbliższy, decyduje faktyczny układ stosunków pomiędzy określonymi osobami.” Sąd Najwyższy, wyrok z 10 marca 2016 r., I CSK 595/16

Jak sąd ocenia bliskość relacji?

Sąd ocenia bliskość przez zestawienie konkretnych faktów: częstotliwości kontaktu, wspólnego życia, opieki, pomocy, planów oraz skutków, jakie śmierć wywołała u powoda.

• Kontakt osobisty może polegać na codziennych spotkaniach, wspólnych posiłkach, opiece nad dziećmi albo regularnych wizytach mimo osobnych adresów.
• Wsparcie emocjonalne obejmuje faktyczną obecność w chorobie, kryzysach rodzinnych i ważnych decyzjach życiowych.
• Wspólnota gospodarcza może wynikać z opłacania rachunków, wspólnych zakupów, umowy najmu lub prowadzenia jednego gospodarstwa.
• Rola rodzinna może mieć charakter wychowawczy, opiekuńczy albo organizacyjny, nawet bez prawnego obowiązku alimentacyjnego.
• Następstwa śmierci ocenia się przez zmianę codziennego funkcjonowania, osamotnienie, przebieg żałoby i ewentualne konsekwencje zdrowotne.

Silna więź rodzinna może istnieć bez wspólnego nazwiska i jednocześnie może nie występować mimo bliskiego pokrewieństwa.

Czym różni się najbliższy członek rodziny od osoby najbliższej w prawie karnym?

Najbliższy członek rodziny z art. 446 § 4 KC jest autonomicznym pojęciem prawa cywilnego i nie należy go automatycznie utożsamiać z definicją osoby najbliższej zawartą w art. 115 § 11 Kodeksu karnego.

Inny jest cel obu regulacji. Definicja karna służy stosowaniu określonych instytucji prawa karnego, natomiast sąd cywilny ustala, komu przysługuje ochrona po śmierci członka rodziny. Osoba może być też spadkobiercą albo uprawnionym do renty rodzinnej, lecz żaden z tych statusów samodzielnie nie przesądza roszczenia o zadośćuczynienie.

Partner, rodzeństwo, dziadkowie i wnuki – kto może otrzymać świadczenie?

Partner nieformalny, brat, siostra, dziadek, babcia albo wnuk mogą dochodzić zadośćuczynienia, ale nie otrzymują go automatycznie. Sąd bada, czy relacja faktycznie odpowiadała więzi rodzinnej oraz jak śmierć wpłynęła na życie konkretnej osoby. Stopień pokrewieństwa pozostaje jednym z dowodów, a nie ustawowym taryfikatorem.

Czy partner nieformalny może otrzymać zadośćuczynienie?

Tak, partner nieformalny może zostać uznany za najbliższego członka rodziny, jeżeli wykaże trwałą wspólnotę życia, silną więź emocjonalną, wzajemną opiekę i funkcjonowanie ze zmarłym jak rodzina.

Sąd Najwyższy w sprawie III CSK 236/18 wskazał, że art. 446 § 4 KC nie ogranicza rodziny wyłącznie do więzów sformalizowanych. Sam zwrot „partner” nie wystarczy. Potrzebne są fakty odróżniające związek od narzeczeństwa na wczesnym etapie, relacji okazjonalnej lub zwykłego współlokatorstwa.

Czy wspólne zamieszkanie jest konieczne?

Nie, wspólne zamieszkanie nie jest bezwzględnym warunkiem, choć może stanowić istotny dowód wspólnoty życia.

Formalny meldunek często nie odpowiada rzeczywistemu sposobowi funkcjonowania. Partnerzy mogą pracować w różnych miastach, a mimo to prowadzić wspólny budżet i spędzać razem większość tygodnia. Z kolei identyczny adres nie dowodzi jeszcze więzi emocjonalnej.

Przykład 1: partnerzy byli zameldowani oddzielnie, lecz wspólnie wynajmowali mieszkanie w Olsztynie, dzielili rachunki i opiekowali się dzieckiem jednego z nich. Taki zestaw faktów może przemawiać za wspólnotą życia.

Czy zadośćuczynienie przysługuje rodzeństwu?

Tak, rodzeństwo może otrzymać zadośćuczynienie, jeżeli wykaże silną, pozytywną relację oraz indywidualne następstwa śmierci brata lub siostry.

Przykład 2: dorosłe siostry mieszkały osobno, ale codziennie rozmawiały, wspólnie opiekowały się chorym rodzicem i spędzały razem weekendy. Brak jednego adresu nie przekreśla takiej więzi. Inaczej może wyglądać sprawa rodzeństwa, które przez kilkanaście lat nie utrzymywało kontaktu.

Czy dziadkowie i wnuki mogą być uprawnieni?

Tak, dziadkowie i wnuki mogą należeć do najbliższych członków rodziny, zwłaszcza gdy dziadek lub babcia uczestniczyli w wychowaniu, sprawowali codzienną opiekę albo zastępowali rodzica.

Przykład 3: wnuk mieszkał z babcią od dzieciństwa, a babcia prowadziła jego gospodarstwo domowe i uczestniczyła w edukacji. Relacja może mieć większą intensywność niż kontakt z formalnie bliższym krewnym.

Przy ocenie partnera, rodzeństwa, dziadków i wnuków najczęściej analizuje się następujące okoliczności:

• Długość relacji pokazuje jej trwałość, lecz kilkuletni związek nie tworzy automatycznej gwarancji świadczenia.
• Częstotliwość kontaktów wymaga opisania spotkań, rozmów, wyjazdów i wspólnie wykonywanych obowiązków.
• Opieka może obejmować pomoc w chorobie, wychowanie dziecka, transport, zakupy albo prowadzenie spraw urzędowych.
• Wspólne plany mogą wynikać z umowy mieszkaniowej, przygotowań do ślubu, planów rodzicielskich lub decyzji finansowych.
• Zależność życiowa może mieć wymiar emocjonalny, organizacyjny albo ekonomiczny i wymaga wykazania konkretnymi faktami.
• Konflikty i przerwy w kontakcie nie zawsze wykluczają więź, ale zakład ubezpieczeń lub pozwany zwykle poddaje je szczegółowej analizie.

Partner, rodzeństwo lub dziadkowie muszą wykazać faktyczną bliskość, ponieważ sama nazwa relacji nie przesądza zastosowania art. 446 § 4 KC.

Jak udowodnić więź i rozmiar krzywdy?

Więź i krzywdę najlepiej wykazać za pomocą kilku zgodnych źródeł: zeznań świadków, korespondencji, fotografii, dokumentów wspólnego gospodarstwa oraz opisu codziennych obowiązków. Nie istnieje jeden wymagany dokument. Materiał powinien tworzyć spójny obraz relacji przed śmiercią i zmian, które nastąpiły później.

Jakie dokumenty i zeznania przygotować?

Pierwszym krokiem jest sporządzenie chronologii relacji, a następnie przyporządkowanie do poszczególnych okresów dokumentów i świadków.

1. Akty stanu cywilnego należy dołączyć, gdy potwierdzają pokrewieństwo, małżeństwo lub pochodzenie, pamiętając, że nie opisują jakości więzi.
2. Korespondencję można przedstawić w postaci wiadomości, e-maili i historii połączeń, z poszanowaniem prywatności osób trzecich.
3. Dokumenty gospodarstwa mogą obejmować umowę najmu, wspólne rachunki, przelewy, polisę, upoważnienia i dokumenty wspólnych zobowiązań.
4. Fotografie i zapisy wydarzeń pomagają odtworzyć wspólne święta, podróże, uroczystości oraz zwykłą codzienność.
5. Świadków należy dobierać spośród osób, które samodzielnie obserwowały relację, a nie tylko znają ją z opowieści powoda.
6. Dokumentację zdrowotną przedstawia się wtedy, gdy rzeczywiście prowadzono terapię, leczenie psychiatryczne lub inne leczenie związane z następstwami śmierci.

Jak opisać codzienną relację bez ogólników?

Relację należy opisać przez typowy tydzień: liczbę spotkań, rozmów, wspólne obowiązki, opiekę i decyzje, zamiast ograniczać się do stwierdzenia, że zmarły był „bardzo bliski”.

Przykład 4: zamiast pisać „brat zawsze mi pomagał”, lepiej wskazać, że trzy razy w tygodniu odbierał dzieci ze szkoły, co sobotę robił zakupy rodzicom i codziennie kontaktował się telefonicznie. Taki opis można zweryfikować.

Przykład 5: partner może przedstawić umowę najmu, przelewy za czynsz, wspólną rezerwację urlopu i zeznania sąsiada. Żaden z tych dowodów osobno nie przesądza wyniku, lecz razem pokazują sposób życia.

Czy leczenie psychiatryczne jest konieczne?

Nie, leczenie psychiatryczne ani psychoterapia nie są formalnym warunkiem uzyskania zadośćuczynienia.

Żałoba może powodować głębokie cierpienie bez rozpoznania zaburzenia psychicznego. Jeżeli jednak leczenie faktycznie prowadzono, dokumentacja może potwierdzić czas, charakter i nasilenie następstw. Nie należy podejmować terapii wyłącznie po to, aby stworzyć dowód.

Czy opinia biegłego zawsze rozstrzyga sprawę?

Nie, opinia biegłego może pomóc ocenić następstwa psychiczne, ale o istnieniu więzi i wysokości świadczenia rozstrzyga sąd na podstawie całego materiału.

Biegły nie zastępuje świadków ani dokumentów opisujących życie rodzinne. Może natomiast ocenić, czy występują określone zaburzenia, ich nasilenie oraz związek ze zdarzeniem. Rzetelny materiał dowodowy pokazuje codzienność, nie tylko intensywność deklarowanych uczuć.

Jakie okoliczności wpływają na wysokość zadośćuczynienia i inne świadczenia?

Wysokość zadośćuczynienia zależy od rozmiaru indywidualnej krzywdy, w szczególności od intensywności więzi, roli zmarłego, nagłości śmierci, wieku stron, poczucia osamotnienia i trwałych następstw. Kodeks cywilny nie ustanawia kwot dla partnera, rodzeństwa ani dziadków. Każda suma wymaga odniesienia do faktów konkretnej sprawy.

Jak ustala się odpowiednią sumę?

Sąd ustala odpowiednią sumę przez ocenę wszystkich okoliczności, bez prostego przelicznika za rok związku, wspólny adres lub stopień pokrewieństwa.

„Zadośćuczynienie ma kompensować krzywdę i łagodzić cierpienie psychiczne wywołane śmiercią osoby najbliższej.” Sąd Najwyższy, postanowienie z 27 czerwca 2019 r., III CSK 236/18

• Intensywność więzi obejmuje bliskość emocjonalną, częstotliwość kontaktu i wzajemne zaangażowanie w codzienne życie.
• Rola zmarłego może polegać na wychowaniu, opiece, organizacji gospodarstwa lub zapewnianiu stałego wsparcia.
• Okoliczności śmierci mogą zwiększać rozmiar krzywdy, zwłaszcza gdy zdarzenie było nagłe albo osoba bliska była jego świadkiem.
• Wiek stron wpływa na ocenę utraconej relacji i zdolności przystosowania się do zmienionej sytuacji.
• Następstwa psychiczne analizuje się przez czas trwania, nasilenie oraz wpływ na pracę, rodzinę i codzienne funkcjonowanie.
• Przyczynienie zmarłego może w określonych sprawach prowadzić do odpowiedniego zmniejszenia świadczenia.

Czym różnią się zadośćuczynienie, odszkodowanie i renta?

Zadośćuczynienie kompensuje krzywdę niemajątkową, odszkodowanie z art. 446 § 3 KC dotyczy znacznego pogorszenia sytuacji życiowej, a renta z art. 446 § 2 KC służy wyrównaniu określonego uszczerbku w utrzymaniu.

Jedno zdarzenie może uzasadniać kilka różnych roszczeń, lecz każde ma odrębne przesłanki i wymaga osobnych dowodów. Szersze omówienie zawiera materiał o zadośćuczynieniu po śmierci bliskiego.

Jak zgłosić roszczenie, pilnować terminów i ocenić koszty?

Roszczenie należy zgłosić na piśmie podmiotowi odpowiedzialnemu, często zakładowi ubezpieczeń z OC sprawcy, przedstawiając żądanie, podstawę odpowiedzialności i dowody więzi. Przedawnienie wymaga analizy art. 442¹ KC: w grę mogą wchodzić okresy 3, 10 albo 20 lat, zależnie od podstawy i okoliczności sprawy.

Jak rozpocząć dochodzenie roszczenia?

Pierwszy krok to ustalenie sprawcy, ubezpieczyciela, daty zdarzenia i dokumentów potwierdzających śmierć oraz relację ze zmarłym.

1. Ustal podmiot odpowiedzialny, korzystając z dokumentacji wypadku, danych polisy, akt postępowania lub innych dokumentów dotyczących zdarzenia.
2. Zabezpiecz dowody więzi, zanim korespondencja, historia połączeń albo dokumenty gospodarstwa staną się trudne do odtworzenia.
3. Opisz krzywdę chronologicznie, wskazując życie przed śmiercią, pierwsze tygodnie żałoby i długotrwałe następstwa.
4. Sformułuj żądanie wraz z uzasadnieniem, nie opierając kwoty wyłącznie na zestawieniu przypadkowych wyroków znalezionych w internecie.
5. Przeanalizuj decyzję, sprawdzając, czy zakład ubezpieczeń odniósł się do wszystkich dowodów i prawidłowo ocenił relację.
6. Rozważ dalsze działania, takie jak odwołanie od decyzji ubezpieczyciela, postępowanie przed Rzecznikiem Finansowym, ugoda albo pozew.

Według Rzecznika Finansowego reklamacja powinna zostać rozpatrzona co do zasady w ciągu 30 dni, a w sprawie szczególnie skomplikowanej termin może wynieść 60 dni. Dane sprawdzone: lipiec 2026 r., Rzecznik Finansowy.

Kiedy przedawnia się zadośćuczynienie?

Najczęściej punktem wyjścia jest termin 3 lat od uzyskania wiedzy o szkodzie i osobie obowiązanej do jej naprawienia, jednak zastosowanie mogą mieć także granica 10 lat od zdarzenia albo termin 20 lat, gdy szkoda wynika ze zbrodni lub występku.

Nie wolno wybierać terminu wyłącznie na podstawie daty śmierci. Znaczenie mają między innymi kwalifikacja czynu, przebieg postępowania karnego, wiek uprawnionego i zdarzenia przerywające bieg przedawnienia. Roszczenia dotyczące zdarzeń sprzed 3 sierpnia 2008 r. wymagają ponadto zbadania odmiennej podstawy prawnej.

Przykład 6: jeżeli śmierć nastąpiła w wypadku będącym przestępstwem, ocena terminu może prowadzić do zastosowania okresu 20-letniego. Nie wynika z tego jednak, że każdy wypadek komunikacyjny automatycznie uruchamia taki termin.

Ile może kosztować postępowanie?

Przy roszczeniu przekraczającym 20 000 zł opłata od pozwu wynosi zasadniczo 5% wartości przedmiotu sporu, nie więcej niż 200 000 zł; przykładowo przy żądaniu 50 000 zł jest to 2500 zł.

Dane o opłacie sprawdzono w lipcu 2026 r. w ustawie o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Do wydatków mogą dojść zaliczka na opinię biegłego, koszty dokumentacji, wynagrodzenie pełnomocnika oraz ryzyko zwrotu kosztów przeciwnikowi w razie przegrania sprawy. Wynagrodzenie kancelarii zależy od umowy, zakresu pracy i stopnia złożoności.

Sprawa z Olsztyna nie zawsze trafi do Sądu Okręgowego w Olsztynie. Właściwość sądu zależy między innymi od wartości żądania i reguł miejscowych. Przed pozwem celowa jest analiza dokumentów przez radcę prawnego w Olsztynie zajmującego się odszkodowaniami.

Najczęściej zadawane pytania

Czy partner bez ślubu może dostać zadośćuczynienie?

Tak, partner bez ślubu może zostać uznany za najbliższego członka rodziny, jeśli udowodni trwałą wspólnotę życia i silną więź ze zmarłym. Samo pozostawanie w relacji, narzeczeństwo albo wspólny adres nie przesądzają jednak wyniku.

Czy rodzeństwu zawsze przysługuje świadczenie?

Nie, zadośćuczynienie dla rodzeństwa nie powstaje automatycznie. Sąd lub zakład ubezpieczeń analizuje częstotliwość kontaktów, wzajemną pomoc, wspólne doświadczenia oraz skutki śmierci dla brata albo siostry.

Czy dziadek może otrzymać zadośćuczynienie po śmierci wnuka?

Tak, jest to możliwe przy wykazaniu szczególnie bliskiej więzi rodzinnej. Znaczenie może mieć wspólne zamieszkanie, udział w wychowaniu, codzienna opieka i regularny kontakt, lecz ostateczna ocena zależy od wszystkich okoliczności.

Czy trzeba mieszkać ze zmarłym?

Nie, osobne adresy nie wykluczają bliskiej więzi. Wspólne zamieszkanie jest tylko jednym z dowodów, obok kontaktu, opieki, wspólnego budżetu, planów i rzeczywistego uczestnictwa w życiu rodzinnym.

Czy leczenie psychiatryczne jest konieczne?

Nie, terapia ani leczenie psychiatryczne nie stanowią warunku roszczenia. Dokumentacja medyczna może potwierdzić określone następstwa śmierci, jeżeli leczenie rzeczywiście podjęto, ale krzywdę można wykazywać również innymi dowodami.

Czy istnieją ustawowe kwoty dla partnera lub rodzeństwa?

Nie, ustawa nie przewiduje gwarantowanych kwot przypisanych do rodzaju relacji. Orzeczenia z innych spraw mogą służyć jako materiał porównawczy, lecz nie zastępują oceny więzi, cierpienia i sytuacji konkretnej osoby.

Czy przyjęcie wypłaty od ubezpieczyciela zamyka sprawę?

To zależy od treści złożonych oświadczeń i ewentualnej ugody. Sama wypłata kwoty bezspornej nie zawsze oznacza zrzeczenie się dalszych roszczeń, natomiast podpisanie ugody może istotnie ograniczyć możliwość dochodzenia dopłaty.

Źródła i literatura

Stan prawny oraz procedury wskazane w tekście sprawdzono w lipcu 2026 r. Podstawowe znaczenie mają aktualne teksty ustaw i oficjalne bazy orzeczeń, ponieważ późniejsze zmiany prawa lub nowe orzecznictwo mogą wpływać na ocenę sprawy.

Jakie akty prawne stanowią podstawę analizy?

Podstawę stanowią przede wszystkim Kodeks cywilny i ustawa o kosztach sądowych, przy czym przed użyciem informacji w konkretnej sprawie trzeba sprawdzić aktualne brzmienie przepisów.

1. Kodeks cywilny, w szczególności art. 446 § 2-4 oraz art. 442¹, tekst jednolity ogłoszony w Dz.U. z 2026 r. poz. 795.
2. Ustawa o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, w szczególności przepisy o opłacie od pozwu w sprawach majątkowych.
3. Ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych, UFG i PBUK, przepisy dotyczące likwidacji szkód z obowiązkowego OC.

Gdzie sprawdzić orzecznictwo i praktykę ubezpieczeniową?

Najbezpieczniej korzystać z oficjalnej bazy Sądu Najwyższego oraz materiałów Rzecznika Finansowego, a sygnaturę i treść każdego orzeczenia weryfikować przed powołaniem w piśmie.

1. Sąd Najwyższy, wyrok z 10 marca 2016 r., I CSK 595/16, dotyczący znaczenia faktycznego układu relacji.
2. Sąd Najwyższy, postanowienie z 27 czerwca 2019 r., III CSK 236/18, dotyczące między innymi pozycji partnera nieformalnego.
3. Rzecznik Finansowy, materiały dla poszkodowanych w wypadkach drogowych i ich bliskich, informacje o roszczeniach po śmierci.
4. Rzecznik Finansowy, zasady składania reklamacji obowiązujące od 13 lutego 2026 r., informacje o formach i terminach reklamacji.

Treść ma charakter informacyjny i nie zastępuje indywidualnej porady radcy prawnego ani adwokata. Uprawnienie, przedawnienie, właściwy podmiot i możliwe koszty zależą od okoliczności konkretnej sprawy. W celu oceny dokumentów i dostępnych środków prawnych można skontaktować się z kancelarią radcy prawnego Rafała Burakowskiego w Olsztynie.

r. pr. Rafał Burakowski

Radca prawny wpisany na listę Okręgowej Izby Radców Prawnych w Olsztynie. Od 2016 r. radca prawny, od 2017 r. prowadzi własną Kancelarię Radcy Prawnego w Olsztynie. Specjalizuje się w prawie cywilnym, rodzinnym oraz sprawach frankowych (CHF), a od 2020 r. z sukcesami reprezentuje kredytobiorców w sporach z bankami.